Αγκύλες

Στις γλώσσες προγραμματισμού που επιτρέπουν αγκύλες, έχει καταστεί κοινή πρακτική να χρησιμοποιούνται ακόμα και όταν η χρήση τους δεν είναι απαραίτητη. Η χρήση τους επιτρέπεται σε όλους τους βρόγχους επανάληψης και δομές ελέγχου. Για παράδειγμα:

for (i = 0 to 5) { print i * 2; } print "Ended loop";

Με την χρήση των αγκυλών αποτρέπονται λογικά σφάλματα, τα οποία συνήθως είναι και χρονοβόρα να εντοπιστούν, όπως όταν ένα ερωτηματικό τερματισμού εισάγεται κατά λάθος στον πηγαίο κώδικα:

for (i = 0; i < 5; ++i); printf("\%d \n", i*2); /* The incorrect indentation hides the fact that this line is not part of the loop body. */ printf("Ended loop");

Ένα παρόμοιο λάθος είναι όταν προστίθεται μια επιπλέον γραμμή πριν την πρώτη γραμμή:

for (i = 0; i < 5; ++i) printf(logfile, "loop reached %d\n", i); printf("%d\n", i*2); /* The incorrect indentation hides the fact that this line is not part of the loop body. */ printf("Ended loop");

Γι` αυτό το λόγο έχει καθιερωθεί η χρήση των αγκυλών όπως στον αλγόριθμο:

for( index = 0 ; index < size ; ++index ) { arrayA[ index ] = arrayB[ index ] ; }

Στον παραπάνω αλγόριθμο φαίνεται σαφώς τόσο η αρχή όσο και το τέλος τους μπλοκ εντολών. Υπάρχουν και άλλες μεθοδολογίες τοποθέτησης των αγκυλών (όπως π.χ. η αρχική αγκύλη να μπαίνει αμέσως μετά την βρόγχο επανάληψης όπως και στο πρώτο παράδειγμα οι οποίες δεν διαφέρουν από τον τρόπο που περιγράφτηκε στον παραπάνω αλγόριθμο. Η μικροδιαφορές αυτές δεν επηρεάζουν την αναγνωσιμότητα του κώδικα αλλά θα πρέπει να υπάρχει συνέπεια στην χρήση των αγκυλών [1].

1Sutter, Herb and Alexandrescu, Andrei, C++ coding standards: 101 rules, guidelines, and best practices, Pearson Education, 2004.





results matching ""

    No results matching ""